Ляглi у полi белыя снягi…
Якi спакой й прыгажосць якая!
Мой краю любы, краю дарагi,
цябе да себе сэрцам далучаю.
Усталяванасць гэтай цiшынi
мне надае асобае натхненне,
жывiць ва мне пяшчоту дабрынi,
а самае галоўнае – сумленне.
Вось я iду па снезе напрасткi,
не па дарозе – так блiжэй дадому, -
праз у iльды закаванай ракi,
дзе ўсе так звыкла, гожа i знаема.
Слядоў няма. Сам вызначу свой след.
I будзе мной пратаптана сцяжына
па нерушу ў навакольны свет, -
і лёгкі крок адчуе ўся краiна.
Як перадаць каханне да зямлi,
якой з маленства я належу?
Па кропле крочу
ў вечных слоу разлiў.
І плынь нясе мой лёс,
як у Бязмежжа.
Мой краявiд зiмовы –
дасканаласць.
I я ў iм жывым
для усiх пасланнем
дадаць ў свет свой сэнс,
сваю трываласць -
кахаць свой край
i даражыць каханнем.
Стихотворение моё. Давнее. Написано где-то в 1987 году. Вначале хотел было перевести его на русский язык, но как-то пока не сложилось. Так что показываю как есть.
Картинка из личной коллекции. Можно пошалить МЫШКОЙ.
Композиция: Владимир Крайнов- Хрустальная грусть.
Якi ж ты таленавiты! Мне вельмi падабалiся, Сярожа, твае адносiны да беларускай
мовы! Верш прачытала з задавальненнем! БРАВААААААААААААААА!!!!!!!!!!! Дзякуй вялiкае табе!
Почувствовала твоё единение с природой, всеобъемлющую любовь к родине!Как всё замечательно! Музыка, прекрасный зимний, живой пейзаж, светло и снежно! Чудесный каст! Так умеешь только ты!!! Браво, Серёжа!
Якая няспыннасць, кветнасць, и сардэчнасць! Хапае за вопратку часин у абразе зорнай росквитни! Цудоуна, непауторна, цалкам кахана!Шчырае дзякуй за словы моунай прыгажосци!