Есенин(на азербайджанском)

Paytaxtın qanunsuz hay-küyündə mən,
İitdim qumarbazın dumanlarında.
Amma qış qarıtək təmiz qəlbimlə,
Ryazan meşəsin bəslədim canda.
Mən bərkdən oxudum, israflı, çılğın,
Köhnə köynəyimi cırdım hər dəfə.
Mənim bu həyatım qızıl bir səhvdir,
Şirin bir əsarət, bənzər hədəfə.
Nəqarat:
Ah, qarmon, sədalan, heç baxma geri,
Ruhumu parçala, sızlat səsində!
Mən gizlin oynamışam bu həyat ilə,
Düşmüşəm ulduzun parıltısında.
Mələkmi, yoxsa bir əyləncədir bu,
Ya Tanrı lütfüdür, keçdi başımdan…
Mənə dəli bir şan-şöhrət qalıb tək,
Bir də ki bezdiyim yataq qarşıda.
Şəhərlər dəyişdim, sevgililər də,
Xaric dumanında azdım mən hər dəm.
Amma kədər yanan o gözlərimdə,
Ryazan yanğını sönmürdü bir dəm.
Acı şərab içdim, ağladım, dondum,
Yad oldum pişiyə, dilənçiyə də.
Tez-tez vidalaşdım doğma torpaqla,
Qarışdım almatək ağ tüstüyə də.
Nəqarat:
Ah, qarmon, sədalan, heç baxma geri,
Ruhumu parçala, sızlat səsində!
Mən gizlin oynamışam bu həyat ilə,
Düşmüşəm ulduzun parıltısında.
Mələkmi, yoxsa bir əyləncədir bu,
Ya Tanrı lütfüdür, keçdi başımdan…
Mənə dəli bir şan-şöhrət qalıb tək,
Bir də ki bezdiyim yataq qarşıda.
Gülümsərəm mən bu sonuncu yükə,
Addımlayıb göy hüdudu keçərəm.
Görsəniz, ay ağcaqayınlar, məni qınamayın,
Mən sizi vəsf etdim necə bacarsam.